.
hed

اختلال دوقطبی، زندگی در بالا و پایین

 

در اختلال دو قطبی ما شاهد دو الگوی کلی هستیم:
یکی مربوط به
افسردگی است و دیگری مربوط به مانیا( شیدایی ) و یا هیپومانیا .  
منظور از خلق افسرده بی علاقگی یا بی لذتی بیمار است . برای مثال ممکن است بیمار بگوید احساس اندوه ، نا امیدی ، غمگینی ، و یا بی ارزشی می کند. و اما مقصود از دوره ی مانیا در واقع تجربه ی خلق بالا، گشاده یا تحریک پذیر است.

در اختلال دوقطبی نوع I حتما دوره مانیک وجود دارد و همچنین در اکثر موارد شاهد دوره افسردگی اساسی نیز هستیم.

اختلال دوقطبی نوع II که مستلزم تجربه حداقل یک دوره افسردگی اساسی و حداقل یک دوره هیپومانیک در طول عمر است،دیگر به عنوان شکل «خفیف‌تر» از اختلال دوقطبی نوع I محسوب نمی شود، زیرا مدت زمانی که این افراد دچار افسردگی هستند طولانی بوده و نوسانات خلقی ای که در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی نوع II دیده می‌شود سبب افت شدید عملکرد شغلی و اجتماعی آنان می شود.

ملاک های زیر برای درک بهتر ویژگی های مانیا و هیپومانیا می باشد:

دوره مانیک

A. دوره متمایز خلق که به طور نابهنجار و مداوم بالا یا تحریک‌پذیر است و افزایش نابهنجار و مداوم فعالیت یا انرژی هدفمند که حداقل 1 هفته ادامه می‌یابد و در بخش عمده‌ای از روز، تقریبا هر روز، وجود دارد.

B. در طول دوره اختلال خلقی و افزایش انرژی یا فعالیت، سه نشانه زیر (یا بیشتر) با درجه قابل ‌ملاحظه‌ای وجود دارند و بیانگر انحراف محسوس از رفتار عادی هستند.

1. عزت نفس کاذب یا بزرگ‌منشی.

2. کاهش نیاز به خواب (مثلا بعد از فقط 3 ساعت خواب احساس می‌کند استراحت کرده است).

3. پرحرف‌تر از معمول، یا فشار برای ادامه دادن صحبت.

4. پرش افکار، یا تجربه ذهنی که افکار شتاب دارند.

5. حواس­پرتی (یعنی، توجه خیلی راحت به محرک‌های بیرونی بی‌اهمیت یا نامربوط جلب می‌شود)، به صورتی که گزارش یا مشاهده می‌شود.

6. افزایش فعالیت هدفمند (خواه اجتماعی، در محل کار یا مدرسه، یا جنسی) یا سراسیمگی روانی- حرکتی (یعنی، فعالیت بی‌منظور بدون هدفمندی).

7.مشغولیت بیش از حد در فعالیت‌هایی که توان زیادی برای پیامدهای ناراحت‌کننده دارند (مثل ولخرجی کردن مهار نشده در خرید، بی‌احتیاطی‌های جنسی، یا سرمایه‌گذاری احمقانه).

C. اختلال خلقی به قدر کافی شدید هست که عملکرد اجتماعی یا شغلی را مختل کرده یا بستری شدن را ایجاب کند تا از صدمه‌رسان به خود یا دیگران پیشگیری شود.

دوره هیپومانیک

A. دوره متمایز خلق که به طور نابهنجار و مداوم بالا، گشاده یا تحریک‌پذیر است و افزایش نابهنجار و مداوم فعالیت یا انرژی که حداقل 4 روز پیاپی ادامه می‌یابد و در بخش عمده‌ای از روز، تقریبا هر روز، وجود دارد.

B. در طول دوره اختلال خلقی و افزایش انرژی و فعالیت، سه نشانه زیر (یا بیشتر) با درجه قابل ‌ملاحظه‌ای وجود دارند و بیانگر انحراف محسوس از رفتار عادی هستند.

1. عزت نفس کاذب یا بزرگ‌منشی.

2. کاهش نیاز به خواب (مثلا بعد از فقط 3 ساعت خواب احساس می‌کند استراحت کرده است).

3. پرحرف‌تر از معمول، یا فشار برای ادامه دادن صحبت.

4. پرش افکار، یا تجربه ذهنی که افکار شتاب دارند.

5. حواس­پرتی (یعنی، توجه خیلی راحت به محرک‌های بیرونی بی‌اهمیت یا نامربوط جلب می‌شود)، به صورتی که گزارش یا مشاهده می‌شود.
 

. افزایش فعالیت هدفمند (خواه اجتماعی، در محل کار یا مدرسه، یا جنسی) یا سراسیمگی روانی- حرکتی (یعنی، فعالیت بی‌منظور بدون هدفمندی).

7.مشغولیت بیش از حد در فعالیت‌هایی که توان زیادی برای پیامدهای ناراحت‌کننده دارند (مثل ولخرجی کردن مهار نشده در خرید، بی‌احتیاطی‌های جنسی، یا سرمایه‌گذاری احمقانه).

 

C. این دوره با تغییر واضح در عملکرد ارتباط دارد که برای فرد به هنگامی که دچار بیماری نیست، غیرعادی است.

D. اختلال در خلق و تغییر در عملکرد برای دیگران قابل مشاهده هستند.

E. این اختلال به قدر کافی شدید نیست که عملکرد اجتماعی یا شغلی را به طور محسوسی مختل کند یا نیازمند بستری کردن باشد. اگر ویژگی‌های روان‌پریشی وجود داشته باشد، این دوره، بنابر تعریف، مانیک است.


تهیه و تنظیم متن: هلیا زرشناس





 

گروه آموزشی کیهان
رتبه یک ارشد و دکتری روانشناسی و مشاوره
دانشجویان دانشگاه شهیدبهشتی و تهران
 

 

لینک های مرتبط

نظرات كاربران :
نام :
ايميل :
متن نظر : * 
 
متن بالا را وارد نماييد* 
 
.