.
hed

               "اوتیسم را بهتر بشناسیم"

 
 

این بیماری توسط کانر معرفی شد و به همین علت به سندرم کانر نیز شهرت دارد. علائم این بیماری در سالهای اول زندگی شروع میشود. والدین اغلب در سالهای دوم و سوم به ناراحتی کودک پیمیبرند، ولی آنچه مسلم است بیماری حتماً قبل از 30 ماهگی شروع می¬شود.


 برای شناسایی کودکان اوتیسم چهار معیار زیر را پیشنهاد می‌شود:

1.    اختلال شدید در برقراری ارتباط با والدین، اعضای خانواده و دیگران.
2.    اختلال در رشد تکلم و زبان که ویژگی‌های آن تکلم نامناسب، تقلید کلمات و عبارات شنیده شده است.
3.    رفتارهای قالبی یا کلیشه‌ای یا رفتارهای وسواسی مانند اینکه وسایل خانه سر جای خود باشد.
4.    این رفتارها در ابتدای زندگی کودک و قبل از 3 سالگی تظاهر می‌کند.

 از خصوصیات تقریباً همیشگی این کودکان گوشهگیری و تمایل شدید به تنهایی، وسواس و اضطراب است.
این کودکان اکثراً از نظر مادران کودکانی آرام و بدون دردسر هستند. بعضی از مادران شکایت میکنند که کودکشان لبخند نمیزند، نوازش کردن و بوسیدن را دوست ندارد و ... . بطور کلی این کودکان خیلی خونسرد و در مقابل محبت دیگران واکنشهای جسمی و روانی از خود نشان نمیدهند. اگر آنها را تنها بگذارند راحتتر به نظر میرسند ولی در مواقعی بینهایت ناراحت و بیقرار و پرخاشگر میشوند و صداهای عجیب و غریب از خود درمیآورند، به خود سیلی میزنند و موهای خود را میکنند.
فقدان تماس چشمی، یا بیزاری کامل از تماس بدنی، نشان دهنده سختی امکانپذیری ارتباط عاطفی کودکان است. اختلال گویایی از علائم حتمی این بیماری است و تقریباً یک سوم مبتلایان لال هستند. صحبت کردن تکراری و یکنواخت، و جملهسازی همیشه ناقص است. فرهنگ لغات بسیار ضعیف است و به همین جهت کودک در مکالمه با دیگران اغلب جملات گفتهشده را بطور طوطی وار و بدون درک مفهوم تکرار میکند که به آن «اکولالی» (پژواک گویی یا طوطی صفتی) میگویند؛ یا گرایش به استفاده از «من» در حالی که منظور «تو» است، دارد و بالعکس. به علت عدم درک مفهوم کلمات، بیمار برای خود از کلمه شما و برای دیگران از کلمه من استفاده میکند. 
هر تعویض یا تغییری در اثاثیه اتاق کودک اوتیستیک باعث ناراحتی او میشود. علائم وسواس و اصرار در یکنواختی (همانخواهی) از خصوصیات بیماری اوتیسم است و به همین دلیل سازش این کودکان در محیطهای جدید با اشکال صورت میگیرد. 
این کودکان در یادگیری مقاومت زیادی به خرج میدهند و منفیگری فراوانی دارند. 75 تا 80 درصد این کودکان از نظر آموزشی و تحصیلی عقب ماندگی دارند، بطوری که عقب ماندگی ذهنی بیشتر از مسئله اختلالات رفتاری باعث ناراحتی میشود. 20 درصد کودکان مبتلا به اوتیسم در آزمونهای غیرکلامی بهرههوشی تقریباً عادی نشان میدهند و این موضوع نشاندهنده اختلال شدید گفتاری است که ربطی به حافظه ندارد. برای تشخیص بیماری آزمون خاصی وجود ندارد و فقط از راه مشاهده رفتار و شرح حال بیمار امکان پذیر است.
در حال حاضر عضوی بودن بیماری را علت اصلی دانسته و عقیده دارند کوچکترین اختلال در نحوه اکسیژن رسانی به مغز هنگام زایمان یا در طول بارداری ممکن است باعث اختلالات عضوی سلولهای مغز و موجب بروز پسیکوز یا اوتیسم شود. فرضیه نورولوژیکی و ضایعات مغز و مکانیسم ژنتیک شرط لازم در تمام سایکوزهای کودکان شناخته شده است که اوتیسم نیز نوعی از آن است. مطالعات در دوقلوهای یکسان نشان داده است تفاوت بین یک تخمکها و دوتخمکها نشانگر اثر توارث است.

این بیماری درمان خاصی ندارد، برای درمان معمولاً با مصرف آرامبخشها (داروهای ضدسایکوز) از بیقراری کودک جلوگیری میکنند. رواندرمانی- بخصوص رفتاردرمانی، اقتصاد ژتونی و شرطی کردنبرای کمک به این افراد لازم است. تحقیقات نشان میدهد که حرکات تکراری و یکنواخت این کودکان نسبت معکوس با اکتساب رفتارهای اجتماعی دارد، یعنی هر قدر این کودکان رفتارهای اجتماعی بیشتر بیاموزند اعمال غیرعادی در آنها کمتر مشاهده میشود.
پژوهش ها حاکی از آن هستند که شیوع این اختلال در پسران بیشتر از دختران می باشد.


 

تهیه و تنظیم متن: هلیا زرشناس

 

 گروه آموزشی کیهان
رتبه یک ارشد و دکتری روانشناسی و مشاوره
دانشجویان دانشگاه شهیدبهشتی و تهران


لینک های مرتبط


 

 


 

 

نظرات كاربران :
نام :
ايميل :
متن نظر : * 
 
متن بالا را وارد نماييد* 
 
.